چون دیدم مطالب همچین یه کمی سنگینه گفتم از اول شروع کنم دیگه یعنی از سر Big Bang

دیباچه
   پژوهش های انجام شده در سالهای پیش نشان می دهد كه جهان افزون بر آنكه در حال بزرگ شدن است، این انبساط دارای شتاب نیز می باشد. یعنی همچنان كه كهكشانها در حال دور شدن از یكدیگر هستند، افزون بر تندی (سرعت) دارای شتاب نیز می باشد .
      هنگامی كه بحث انبساط جهان مطرح شد، برای توجیه آن باید یك نظریه منطقی و نو ارائه می شد تا بتواند بزرگ شدن جهان را توجیه كند.
این نظریه باید توضیح می داد كه بزرگ شدن جهان از كجا و چه زمانی آغاز شده است؟
برای توجیه بزرگ شدن جهان نظریه "مهبانگ" (انفجار بزرگ- Big Bang)  مطرح شد كه بر پایه ی آن جهان از انفجار یك توده ی فوق العاده متراكم و با حجم ناچیز آغاز شده است .
پس از آنكه شتاب جهان مطرح شد، باید یك دلیل منطقی برای توجیه آن ارائه می شد. همچنانكه می دانید طبق قوانین فیزیك شتاب ناشی از اعمال نیرو یا انتقال انرژی صورت می گیرد. بنابراین باید نیرویی به جهان اعمال شود یا انرژی وجود داشته باشد تا بتواند شتاب جهان را توجیه كند. براین پایه بحث انرژی تاریك یا Dark Energy مطرح شد كه هنوز سرچشمه و چرایی آن ناشناخته است. البته در این زمینه نظریه های گوناگونی مطرح شده است، اما هیچ كدام نتوانسته پاسخی پذیرفتنی به آن بدهد .

 

                 


نظریه ی CPH و انرژی تاریك ( CPH Theory and Dark Energy  )

طبق نظریه ی  CPH همه ی ذرات موجود در جهان از CPH  تشكیل شده اند و CPH همواره با مقدار سرعت ثابت حركت می كنند و هنگامیكه یكدیگر را جذب می كنند مقداری از این سرعت ثابت به حركت دورانی تبدیل می شود كه آن را اسپین می نامند به طوری كه طبق نظریه CPH پس از مهبانگ CPHها به همه ی اطراف جهان پراكنده شدند كه با سرعت ثابت Vc , Vc>c به حركت خود ادامه می دادند. بتدریج CPH ها یكدیگر را جذب كردند و به انرژی تبدیل شدند و انرژی نیز به ماده و پاد ماده تبدیل شد. بتدریج غبارهای آسمانی تشكیل گردید و ستارگان و كهكشانها پدید آمدند. از آنجایی كه همه ی اجسام و ذرات موجود در جهان از CPH تشكیل شده اند و این CHP ها در ساختمان ماده دارای حركت دورانی یا اسپین هستند، لذا هر انفجاری كه در جهان صورت گیرد، مقداری از حركت دورانی یا اسپین CPH ها به حركت انتقالی تبدیل می شود .
  چون بیشتر ماده ی موجود در جهان در ستارگان در حال انفجار است، لذا بطور مداوم حركت دورانی CPH ها به حركت انتقالی تبدیل می شود و این امر موجب انبساط و در عین حال شتاب جهان می شود .
 
 

نگاهی به چگونگی ایجاد و گسترش كیهان

همه چیز در حال گردش است. زمین به گرد خورشید می چرخد و ماه به گرد زمین. زمین و همه ی سیاره ها ی منظومه خورشیدی نیز به دور ستاره بزرگ خورشید می چرخند. منظومه خورشیدی ما كه در یكی از بازوهای كهكشان راه شیری قرار دارد به گرد هسته مركزی راه شیری می چرخد. كهكشان راه شیری در خوشه ای به نام گروه محلی قرار دارد. همگی كهكشان های گروه محلی نیز به دور مركز گروه محلی می چرخند.
از گرد هم آمدن گروه ها و خوشه های بسیاری همچون گروه محلی، مجموعه بسیار بزرگ تری به نام «ابر خوشه» تشكیل می شود. جهانی كه ما در آن زندگی می كنیم از میلیون ها ابر خوشه تشكیل شده است. اکنون می خواهیم از زمین كوچكمان كه در این جهان بزرگ، حتی به اندازه یك نقطه كوچك هم نیست بیرون رویم و به سوی نخستین لحظه های تشكیل کیهان برویم .
بیش از 13 میلیارد سال پیش همه ی انرژی های دنیا، یعنی همه ی آن چیزی كه هم اكنون وجود دارد به صورت اصلی ترین ماده تشكیل دهنده ی انرژی در یك نقطه وجود داشت. (در طول مقاله واژه های كیهان و عالم به کار برده شده است كه هر دو به یك معنا است. ) این نقطه با انفجاری بزرگ گسست و انرژی خود را به هر سو پخش كرد.
این لحظه را «مهبانگ» (انفجار بزرگ – Big Bang ) می گویند. پس از انفجار بزرگ  همه ی انرژی های جهان كه در یك نقطه جمع شده بود به هر سو پخش و گسترده شد كه اكنون نیز ادامه دارد. به زبان ساده جهان از زمان مهبانگ تا اكنون در حال انبساط (باز شدن) است. پس از دو دقیقه با همجوشی پروتون ها و نوترون ها، دوتریوم درست شد. پس از سه دقیقه، هلیم از همجوشی دوتریوم، پروتون ها و نوترون ها پدیدار شد. در آن هنگام چگالی جرمی ماده از چگالی ماده معادل انرژی فوتون ها كمتر بوده است، در حالی كه هم اكنون چگالی جرمی ماده از چگالی ماده معادل انرژی فوتون ها بیشتر است. در آغاز ساخته شدن کیهان نوترون ها، پروتون ها و الكترون ها تنها سهم ناچیزی از مقدار ماده را داشتند و این فوتون ها بوده اند كه انحنای فضا- زمان را به وجود می آوردند.
صدهزار سال پس از تشكیل عالم، دمای كیهان هشت هزار كلوین بود در حالی كه نهصد هزار سال بعد دمای جهان به سه هزار درجه كلوین كاهش یافت. در این زمان به دلیل افت دما و خنكی نسبی ای كه به وجود آمده بود پروتون ها و الكترون ها با یكدیگر درهم آمیخته شدند تا این كه اتم های خنثای هیدروژن را به وجود آوردند. كیهان در این زمان (یك میلیون سالگی) برای نخستین بار شفاف شد كه با وقوع شفافیت فوتون های زمینه میكرو موجی كیهانی در تمام عالم گسترش یافتند. در این هنگام بخش هایی از كیهان كه مقداری از میانگین چگال تر بودند تبدیل به خوشه ها، ابرخوشه ها و كهكشان ها شدند و بخش های كوچك و كم تراكم تر باقیمانده تبدیل به فضای میان ابرخوشه ها شدند.
طی یك دوره چند میلیون ساله ابر های گازی به وجود آمدند كه هسته  آغازین تشكیل ستارگان بودند. كهكشان راه شیری در یك ابر چرخنده كم سرعت از هیدروژن و هلیوم كه در حدود 100 كیلو پارسك (326 سال نوری) پهنا دارد تشكیل شد. البته هنوز معلوم نیست كه كهكشان ما از یك ابر بزرگ گازی تشكیل شده یا آن كه شماری از ابرهای كوچك كه با یكدیگر درهم آمیخته شده اند. در راه تکمیل و گسترش کیهان در مركز كهكشان راه شیری دو مركز بسیار پرانرژی كه سیاه چاله هستند به وجود آمد كه به نوعی نقطه تعادل و جاذبه گردشی كهكشان است. بیش از 5/4 میلیارد سال پیش منظومه خورشیدی ما در درون یكی از ابرهای گازی كهكشان راه شیری زاده شد. در آغاز بخش هایی از این ابر بزرگ شروع به متراكم شدن كرد و بر اثر كشش گرانشی فشرده شد تا به صورت یك توده كروی شكل درآمد. پس از صد هزار سال خورشید به صورت یك كره بسیار كوچك زاده شد. خورشید كوچك پیاپی داغ تر و گرم تر می شد و به سرعت به گرد خود می چرخید و از خود ماده در فضا رها می كرد. پس از مدتی خورشید به دوران بلوغ خود رسید. در این دوره نخستین انفجارهای هسته ای خورشید آغاز شد كه سبب درخشش این ستاره بزرگ می شد. خورشید از  آغاز پیدایش خود تاكنون پیاپی در حال تبدیل ماده به انرژی است.
حلقه هایی از موادی كه از خورشید جدا می شدند كم كم به صورت اجرام كوچكی درآمدند و پس از مدتی بر اثر گرانش بسیار بالای خورشید در مدار هایی متفاوت شروع به چرخیدن كردند. این اجرام كه توده های كوچك چرخانی در میان توده های بزرگی از گاز و غبار بودند پس از طی چندین میلیون سال تبدیل به سیاره های بزرگ و كوچكی شدند كه امروزه به نه نام مختلف همچنان به دور خورشید بزرگ در حال گردش هستند. هر نه سیاره منظومه خورشیدی در نه مدار مختلف و در فاصله های معینی از خورشید قرار دارند كه به ترتیب از اولین سیاره نزدیك به خورشید عبارتند از " تیر (عطارد)، ناهید (زهره)، زمین، بهرام (مریخ)، برجیس (مشتری)، کیوان (زحل)، اورانوس، نپتون و پلوتو "
یوهان كپلر قانون های سه گانه ای را كشف و برای حركت سیاره ها وضع كرده است كه شامل مواد زیر است:
 1-همه سیاره ها در یك مدار بیضی شكل به گرد خورشید می چرخند.
 2- هر سیاره ای كه در گردش خود نزدیك به خورشید می رسد، سرعتش بیشتر می شود.
 3- بین مسافت و دوری سیاره از خورشید با زمانی كه مدار خود را می پیماید، نسبت خاصی برقرار است.
 
جهان پهناور ما همچون بادكنكی كه در حال باد شدن است مدام در حال بزرگ شدن است و هر روز بر پهنای آن افزوده می شود. بر طبق قانون هابل كهكشان های دوردست با سرعتی به تناسب دوریشان از ما فاصله می گیرند، بنابراین كیهان به طور یكنواخت در حال انبساط است. البته بایستی بدانید كه كهكشان ها خود در حال انبساط و بزرگ شدن نیستند بلكه این فضا- زمان است كه باز می شود و كهكشان ها را با خود می برد. بر پایه ی این قانون اگر کیهان باز باشد، انبساط تا بی نهایت ادامه دارد و اگر بسته باشد انبساط متوقف شده و کیهان شروع به رمبش (انقباض) می كند. چون گرانش از سرعت انبساط عالم می كاهد ممكن است كه روزی پیروز شود و موجب توقف گسترش کیهان و در نتیجه فروریختن كیهان در خود شود. برای درك بهتر آن نمونه ای می آوریم: سرعت گریز از زمین 4/11 كیلومتر بر ثانیه است. حال اگر موشكی با سرعت كمتر بخواهد از جو زمین خارج شود گرانش زمین این اجازه را به او نمی دهد و موشك به سوی زمین باز می گردد. پس اگر سرعت نسبی دو كهكشان از سرعت گریزشان كمتر باشد روزی انبساط پایان یافته و كیهان آغاز به انقباض می كند و اگر سرعت گریزشان بیشتر باشد انبساط عالم ادامه خواهد داشت. برای رسیدن به پاسخی قطعی درباره سرنوشت کیهان ما، در آغاز بایستی به چگونگی پیدایش آن پی برد. هم اكنون گروهی از دانشمندان فیزیك در حال بررسی زمان صفر انفجار بزرگ از راه «نظریه ریسمان ها» هستند. نظریه ریسمان ها فرضیه ای نوین است كه هنوز به صورت تجربی ثابت نشده است. بر طبق این نظریه، کیهان در رده ای بنیادی تر از رشته ها یا ریسمان هایی ساخته شده كه با فركانس های مختلف ارتعاش می كنند. پژوهش درباره ماهیت انفجار بزرگ به ظاهر تنها از طریق نظریه ریسمان ها امكان دارد اما زمان پاسخ به چنین پرسشی سخت و دشوار كه بزرگ ترین معمای عالم است مشخص نیست.
 

نظریه ی مهبانگ (انفجار بزرگ)

 شرح گام به گام تاریخ کیهان از دید نظریه ی "مهبانگ" :

آشكار است برای آگاهی از چگونگی نخستین ثانیه ها و یا بهتر بگوییم نخستین اجزای ثانیه های پس از انفجار آغازین نباید از ستاره شناسان پرسید بلكه در این مورد باید به فیزیكدان های متخصص در امر فیزیك ذره ای مراجعه كرد كه در مورد تشعشعات و ماده در شرایط كاملا سخت و غیر عادی جستجو و تجربه می كنند. تاریخ كیهان معمولا به 8 مقطع كاملا متفاوت و نا مساوی بخش می شود:

مرحله نخست ( صفر تا10 به توان 43- ثانیه)
این مساله هنوز برایمان كاملا روشن نیست كه در این نخستین اجزای ثانیه ها چه چیزی تبدیل به گلوله آتشینی شد كه كیهان باید بعدا از آن ایجاد گردد . هیچ معادله اندازه گیری برای  دمای بسیار بالا و تصورناپذیری كه در این زمان حاكم بود در دست نمی باشد.

مرحله دوم ( از10 به توان 43-  تا 10 به توان 32-  ثانیه (
نخستین سنگ بناهای ماده مثلا كوارك ها و الكترون ها و پاد ذره های آنها از برخورد پرتوها با یكدیگر به وجود می آیند. بخشی از این سنگ بناها دوباره با یكدیگر برخورد می كنند و به صورت تشعشع فرو می پاشند. در لحظه های بسیار بسیار اولیه ذره های فرا سنگین - x نیز می توانسته اند به وجود آمده باشند. این ذره ها دارای این ویژگی هستند كه هنگام فروپاشی ماده بیشتری نسبت به پاد ماده و مثلا كوارك های بیشتری نسبت به آنتی كوارك ها ایجاد می كنند. ذره های x كه تنها در همان نخستین اجزای بسیار كوچك ثانیه ها وجود داشتند برای ما میراث مهمی به جا گذاردند كه عبارت بود از :   " افزونی ماده در برابر پاد ماده "

مرحله سوم ( از10 به توان 32- ثانیه تا 10 به توان 6- ثانیه (
كیهان از مخلوطی از كوارك ها - لپتون ها - فوتون ها و ذره های دیگر تشكیل شده كه متقابلا به ایجاد و نابودی یكدیگر مشغول بوده و همچنین خیلی سریع در حال از دست دادن دما هستند.

مرحله چهارم ( از 10 به توان 6-  ثانیه تا 10 به توان 3- ثانیه (
کمابیش همگی كوارك ها و پاد كوارك ها به صورت پرتو ذره ها به انرژی تبدیل می شوند. كوارك های جدید دیگر نمی توانند در دماهای رو به كاهش به وجود آیند ولی از آن جایی كه كوارك های بیشتری نسبت به پاد كوارك ها وجود دارند برخی از كوارك ها برای خود جفتی پیدا نكرده و به صورت اضافه باقی می مانند. هر 3 كوارك با یكدیگر یك پروتون با یك نوترون می سازند. سنگ بناهای هسته اتم های آینده اكنون ایجاد شده اند.
مرحله پنجم) از 10 به توان 3-  ثانیه تا 100 ثانیه (
الكترون ها و پاد الكترون ها در برخورد با یكدیگر به اشعه تبدیل می شوند. شماری از الكترون ها باقی می ماند زیرا كه ماده بیشتری نسبت به پاد ماده وجود دارد. این الكترون ها بعدا مدارهای اتمی را می سازند.

مرحله ششم ( از 100 ثانیه تا 30 دقیقه (
در دماهایی كه امروزه می توان در مركز ستارگان یافت نخستین هسته های اتم های سبك و به ویژه هسته های بسیار پایدار هلیم در اثر همجوشی هسته ای ساخته می شوند. هسته اتم های سنگین از قبیل اتم آهن یا كربن در این مرحله هنوز ایجاد نمی شوند. در آغاز آفرینش عملا تنها دو عنصر بنیادی كه از همه سبكتر بودند وجود داشتند : هلیم و هیدروژن

مرحله هفتم ( از 30 دقیقه تا 1 میلیون سال پس از آفرینش )
پس از گذشت حدود 300000 سال گوی آتشین آنقدر دما از دست داده كه هسته اتم ها و الكترون ها می توانند در دمایی در حدود 3000 درجه سانتی گراد به یكدیگر بپیوندند و بدون اینكه دوباره  بی درنگ از هم بپاشند اتم ها را تشكیل دهند . در نتیجه آن مخلوط ذره ای كه قبلا  نا مرئی بود اكنون قابل دیدن می شود.

مرحله هشتم ( از یك میلیون سال پس از آفرینش تا امروز (
  از ابرهای هیدروژنی دستگاههای راه شیری، ستارگان و سیاره ها به وجود می آیند. در درون ستارگان هسته اتم های سنگین از قبیل اكسیژن و آهن تولید می شوند. كه بعد ها در انفجارهای ستاره ای آزاد می گردند و برای ساخت ستارگان و سیاره ها و زندگی جدید به كار می آیند.



عناصر اصلی زندگی زمینی چه زمانی پدیدار شد؟

برای زمین با توجه به گوناگونی زندگی كه در آن وجود دارد 3 چیز از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده است:
1. از همان ابتدای خلقت همیشه ماده بیشتری نسبت به ضد ماده وجود داشته و بنابراین همواره ماده برای ما باقی می ماند.
2. در مرحله ششم هیدروژن به وجود آمد این ماده كه سبك ترین عنصر شیمیایی می باشد سنگ بنای اصلی كهكشان ها و سیاره ها می باشد. هیدروژن همچنین سنگ بنای اصلی موجودات زنده ای است كه بعدا روی زمین به وجود آمدند و احتمالا روی میلیاردها سیاره دیگر نیز وجود دارند.
 3. در مركز ستارگان نخستین هسته اتم های سنگین از قبیل اكسیژن و یا كربن یعنی سنگ بناهای اصلی مورد نیاز برای زندگی به وجود آمدند.
 
  
آیا کیهان همواره در حال انبساط خواهد بود؟

جنبش انبساطی یا به عبارت دیگر از همدیگر دور شدن كهكشان ها به هر حال رو به كند شدن است. زیرا جزایر جهانی متعدد در واقع به سمت یكدیگر جذب می شوند و در نتیجه حركت انبساطی آن ها كند تر می شود. اكنون پرسش این است كه آیا زمانی همه ی این حركت ها متوقف خواهد گردید و این عالم در هم فرو خواهد پاشید؟ این مساله بستگی به تراكم ماده در جهان هستی دارد. هر چه این تراكم بیشتر باشد نیرو های گرانش میان كهكشان ها و دیگر اجزای گیتی بیشتر بوده و به همان نسبت حركت آن ها با شدت بیشتری متوقف خواهد شد. هم اکنون چنین به نظر می رسد كه تراكم جرم بسیار كمتر از آن است كه زمانی عالم در حال انبساط را به توقف در آورد. به هر روی این امكان وجود دارد كه هنوز جرم های بسیار بزرگ ناشناخته ای از قبیل ( سیاه چاله های اسرار آمیز) یا ( ابرهای گازی شكل تاریك) وجود داشته باشند و یا نوترینو ها كه بدون جرم به شمار می آیند جرمی هرچند كوچك داشته باشند. اگر این طور باشد در این صورت حركت كیهانی زمانی شاید 30 میلیارد سال دیگر متوقف خواهد شد. در آن زمان كهكشان ها با شتابی زیاد حركت به سوی یكدیگر را آغاز خواهند كرد تا در  پایان به شكل یك گوی آتشین بزرگ یكپارچه شوند. آن زمان شاید می باید روی یك انفجار اولیه جدید دیگر و زاده شدن یك کیهان دیگر حساب كنیم. با توجه به سطح كنونی دانش  آدمی و میزان پژوهش های انجام شده باید اینطور فرض كرد كه کیهان تا ابدیت انبساط خواهد یافت.


اجزای سازنده ی کیهان

   تنها حدود 4 (آقای نادری که مصاحبه داشتند گفتند ۵درصد)درصد کیهان از ماده ، به شكلی كه ما می شناسیم  تشكیل شده است ، یعنی ماده معمولی كه ما می شناسیم و در آزمایشگاه وجود دارد، تنها 4درصد همه ی عالم را می سازد.  23درصد کیهان را ماده تاریك سرد تشكیل داده كه دانشمندان داده های خیلی كمی درباره اش دارند و 73 درصد مانده را انرژی تاریك شگفت انگیز تشكیل می دهد كه تقریبا تنها چیزی كه در موردش می دانیم ، این است كه وجود دارد! 
                                                                 منبع:  http://physik.khorshidvash.com/

  تصویر جدیدي از مدارگرد مریخ ناسا(MRO) در 4 دسامبر 2006 به زمین فرستاده شد. این تصویر سه مریخ نورد را همزمان نشان می دهد؛ مریخ نورد روح ( که از ژانویه 2004 بر سطح مریخ مطالعه می کند) و دو مریخ نورد وایکینگ (که در سال 1976 با موفقیت بر سطح مریخ نشستند). دوربین این مدارگرد نمونه ای مانند این تصویر را دو ماه قبل نیز ارسال کرد. تصویر شگفت انگیز قبلی دو مریخ نورد روح و فرصت وهمچنین لبه گودال مارتین(یک دهانه روی مریخ) را نشان می داد.

  این تصاویر نادر علاوه بر اینکه تصوير جدیدی از این رباتها هستند می توانند اطلاعات گرانبهایی را در اختیار دانشمندان قرا دهند. مثلا می توانند از هر طرف از این نواحی عکس های با وضوح بالا بگيرند که از دو جهت مفید است: یکی تفسیر داده های مداری و دیگری کمک به برنامه ریزی  برای مطالعات سطح مریخ در تحقیقات آینده.

تصوير مريخ نورد روح، از فضا.
عکس از MRO

  تصاویر جدید در لینکهای زیر قابل دسترسی است:

http://www.nasa.gov/mission_pages/MRO/news/mro-20061204.html

http://hirise.lpl.arizona.edu.

دکتر آلفرد مک ایون از دانشگاه آریزونا می گوید:«ما میدانیم که بررسی جهات مختلف سطح مریخ از نگاه دوربینهای روح و وایکینگ بهتر است اما این تصاویربه ما کمک می کند تا قسمتهایی از مریخ را در این تصاویر مداری  تفکیک و تفسیر کنیم که هیچگاه دربررسی های زمینی نمی توان دید.»

  تصاویر دوربین مدارگررد از روح  هنگامی که گرماگرم بررسی تپه های هیل  است سریع در اختیار دانشمندان و مهندسانی که مسئولیت برنامه ریزی روزانه فعالیت های مریخ را دارند فرار می گیرد تا با تصاویر دو ماه پیش این مریخ نوردان مقایسه شود. دو تصویر ترکیب ودر نهایت یک تصویر کامل ارائه می شود.

  تصاویر این مدارگرد از وایکینگ1 نیزپوسته پشتي این مریخ نورد و همچنین محافظ گرمایی آن را نشان داد. وایکینگ اولین تصاویر از سطح مریخ را فراهم کرده بود ِاین فعالیت ها در طی 6 سال بعد از فرودش در 20 ژوئیه 1976 انجام شده است.

دکتر ایون می گوید:«شگفتی در این است که شما می توا نید ببینید که بعد از 30 سال فرود چه برسر این فصاپیما آمده است.»

 وایکینگ 2 بر خلاف روح و وایکینگ 1ِ درعکسهای نقشه برداری مریخی ناسا که اخیرا انجام شد، شناسایی نشد.اما در این تصویر جدید به راحتی می توان فهمید که پوسته پشتي این فضاپیما در فاصله 400 متری از محل پرتابش قرار دارد.

 ناسا برنامه ای ضروری برای پیدا کردن مکان وایکینگ 2 در لیست کارهای این مدارگرد قرار داده است تا مکان فرود مریخ نورد بعدی را را ارزیابی کند.مریخ نورد بعدی با نام ققنوس(سیمرغ) تابستان آینده فرستاده خواهد شد. ققتوس به احتمال زیاد در مکانی شمالی تر از وایکینگ ها فرود خواهد آمد زیرا آن قسمت بهترین محل برای مقایسه با مشاهدات قبلی است.

  دکتر ری ارویدسن از دانشگاه واشنگتن می گوید:«بررسی  مکان وایکینگ2 با استفاده از این تصاویر قابل اطمینان ترين منبع  است تا ما بتوانیم میزان سختی وضخامت سنگها را در آنجا ارزیابی کنیم.»

 کلیه مولکول هایی که تا کنون در فضا کشف شده اند ، خنثی و یا با بار مثبت بوده اند.اما اخترشناسان به تازگی برای نخستین بار، مولکول هایی را یافته اند که دارای بار منفی می باشند. 

اولين كارگاه بين‌المللي پژوهشكده رويان در زمينه سلولهاي بنيادي جنيني انساني در ايران و خاورميانه از ‪ ۱۳‬تا ‪ ۱۵‬آذرماه در محل پژوهشكده رويان برگزار شد.

در اين كارگاه آموزشي كه به زبان انگليسي ارايه شد پژوهشگران از دانشگاههاي مختلف ايران و نيز از تركيه و اردن حضور داشتند كه به علت به علت محدوديت مكان فقط ‪ ۱۳‬پژوهشگر پذيرش شد.

هانيه جعفري عضو هيئت اجرايي اين كارگاه با اشاره به سابقه تجربه پژوهشكده رويان در زمينه كارگاه سلولهاي بنيادي جنيني موشي به خبرنگار گروه علمي ايرنا گفت "اين كارگاه اوليه تجربه ما در زمينه كارگاه آموزشي سلولهاي بنيادي جنين انساني است."
وي تحقيقات سلولهاي بنيادي جنيني را علم بسيار جديدي خواند و گفت در سال ‪ ۱۹۹۸‬كه براي اولين بار سلولهاي بنيادي جنين انسان توليد شد تحقيقات بطور مرتب ادامه داشته است. اين سلولها قابل تمايز به سلولهاي كبدي، قلبي، عصبي و سلولهاي مولد انسولين هستند و در درمان انواع گوناگون بيماريها كاربرد دارند.

جعفري كه كارشناس ارشد زيست شناسي سلولي مولكولي است سطح تحقيقات سلولهاي بنيادي جنيني در ايران را قابل رقابت با كشورهاي پيشرفته‌اي مانند آمريكا دانست.

وي با ابراز رضايت از آزادي عمل در انجام تحقيقات بر روي سلولهاي بنيادي جنيني انسان و نبود محدوديت در برگزاري كارگاه گفت كار بر روي سلولهاي بنيادي جنيني در ايران به علت اجراي ضوابط و قوانين و كنترل لازم بسيار راحت تر است، اين درحالي است كه اين شرايط در كشورهاي ديگر فراهم نيست.

وي از جمله مشكلات محققان اين رشته نو را عدم امكان ثبت سريع تحقيقات در نشريات بين‌المللي بيان كرد. هنگامي كه نتيجه يك تحقيق به دست مي‌آيد و به يك مجله معتبر ارسال مي‌شود علاوه برآنكه خيلي دير پاسخ داده مي‌شود ايرادات فراواني نيز به آن وارد مي‌شود. در حالي كه همان تحقيق در كشورهاي غربي سريعتر منتشر مي‌شود.

جعفري انتشار تحقيقات در مجلات بين‌المللي را براي تبادل اطلاعات با ساير محققان و بين‌المللي شدن كار با اهميت توصيف كرد.

تاخير در تهيه مواد مورد نياز براي انجام تحقيقات از شركتهاي بزرگي مانند سيگما و گيوكو از جمله مشكلات محققان در حوزه سلولهاي بنيادي محسوب مي‌شود.

وي فراهم آوردن زمينه همكاري و روابط متقابل علمي با كشورهاي جنوب غرب آسيا به ويژه مالزي و اندونزي را در اين زمينه ثمربخش توصيف كرد.

وي در مورد تحقيقات سلولهاي بنيادي جنيني اظهار داشت براساس قرارداد همكاري اين پژوهشكده با مركز تحقيقات درمان باروري و ناباروري، سلولهاي مورد نياز با موافقت بيماران تهيه مي‌شوند. اين سلولها قابل تكامل و تبديل شدن به انسان نيستند و در مراحل اوليه كشت تمايز داده مي‌شوند.

ايرج اميري عضو هيئت علمي دانشگاه علوم پزشكي همدان كه در اين كارگاه شركت كرده است با بيان اينكه اين دانشگاه به دنبال راه‌اندازي آزمايشگاه سلولهاي بنيادي است ، گفت سلولهاي بنيادي يكي از شاخه‌هاي علم جديد است كه در آينده نقش مهمي در درمان بيماريها خواهد داشت.

وي با اشاره به اين كه تا ده سال آينده روشهاي درماني جديد جايگزين درمان دارويي خواهد شد، اهميت توجه تمام مراكز پزشكي كشور به سلولهاي بنيادي را مورد تاكيد قرار داد.

كارگاه بعدي سلولهاي بنيادي جنيني انسان در كنار كنگره شهريور ماه باروري و ناباروري برگزار مي‌شود كه طرح تبادل دانشجو با ساير كشورها در اين برنامه دنبال خواهد شد

دانشگاه Duke آمريكا، دانشگاهImperial انگلستان و Sensormetrix آمريكا، با مدل‌سازي كامپيوتري، شبه‌مواد پوششي ساخته‌اند كه مي‌تواند سيلندر مسي را در مجاورت تابش الكترومغناطيسي امواج ميکروويو پنهان كند.
David R smith از دانشگاه Duke گفت:"با استفاده از خواص مواد پيچيده، اين پوشش قادر است خود و اشياء داخل خود را پنهان كند و وقتي از بيرون به آن نگاه مي‌شود خالي به نظر مي‌رسد. اين پوشش، انعكاس نور از سطح و سايه خود را كاهش مي‌دهد. (اين دو عامل موجب رؤيت اشياء مي‌گردد)
اين پوشش از 10 حلقه متحدالمركز دو بعدي تشكيل شده كه به وسيله 6 پره شعاعي به هم متصل شده‌اند. اين ساختار از كامپوزيت Durion (فيبرشيشه‌اي تقويت شده با پليمر PTFE) ساخته شده كه لايه‌هاي مسي به ضخامت 17 ميكرون درون آن كار گذاشته شده است. مس درون ارتعاش‌دهنده داراي الگوهاي حلقوي شكل روي خود است.
Smith معتقد است اين پوشش بر خلاف ديگر شبه‌مواد، نيازمند يك تغيير تدريجي در خواص خود در هنگام تغيير محل است،‌ رسيدن به يك تنوع در خواص مواد يكي از مهمترين دستاوردهاي اين طراحي بوده است.
اين تيم از اين پوشش براي پنهان كردن سيلندرهاي مسي با شعاع 25 ميلي‌متر، از پرتوهاي پهن ميکروويو استفاده كردند. بررسي پرتوها نشان داد كه امواج در جلوي پوشش از هم جدا شده و پس از عبور از اطراف آن در آن سوي پوشش دوباره به هم متصل مي‌شود.
David Schurig از دانشگاه Duke معتقد است، در نگاه اول يك خمش در فضا به نظر مي‌رسد درست شبيه زماني كه نقطه‌اي روي يك تكه از پوشش فشار داده مي‌شود، آن قسمت خم مي‌شود اما نخ‌هاي آن پاره نمي‌شود. به اعتقاد وي، نور و يا ديگر امواج الكترومغناطيسي پوشش را احاطه كرده و الياف آن را پنهان نگه مي‌دارند، در نتيجه چيزهايي كه درون آن قرار دارند با نور يا امواج تماس نداشته و از معرض ديد پنهان نگه داشته مي‌شود.
در حال حاضر اين پوشش در محدوده باريکي از فركانس‌هاي ميکروويو عمل كرده و در صورت وجود كوچكترين انعكاس يا سايه، نامرئي شدن به شكل ناقص انجام مي‌شود.
Smith گفت: ‌ آنچه كه ما در اين پروژه به آن رسيديم پوششي بود كه فقط در يك طول موج خاص نامرئي بود، در صورتي كه بخواهيم پوششي داشته باشيم كه به چشم انسان نامرئي باشد بايد در تمام طول موج مرئي بين 400 تا 700 نانومتر نامرئي باشد.
Smith معتقد است حتي در صورت تهيه ساختاري كه در اين طول موج نامرئي باشد باز هم اين پوشش قادر نخواهد بود در همه محدوده‌ها عمل كند. در بهترين شرايط آنها توانستند پوششي تك رنگ بسازند، اما با مشكل ديگري مواجه شدند؛ ماده‌اي كه قادر باشد در فركانس ميكروويو خوب عمل كند، در طول موج‌هاي مرئي بسيار جاذب (نور) است لذا اين پوشش كوچك شده كاملاً مات خواهد بود. اين گروه به دنبال راه‌حلي براي اين مشکل مي‌باشند.
فناوري پوشش نامرئي اين گروه مي‌تواند با فركانس‌هاي باند برخي از دستگاههاي مخابراتي مطابقت داشته باشد كه كم عرض بودن پهناي باند اين دستگاهها مزيتي محسوب مي‌شود. به گفته Smith، در حال حاضر اين فناوري کاربردي نشده است، اما در جاهايي علاوه بر پنهان كردن چيزي، از شناسايي حذف آن به عنوان يک مانع مدنظر باشد، شما مي‌توانيد از اين فناوري استفاده نماييد. براي مثال اگر چيزي در ارتباط دو نقطه اختلال ايجاد كند با پوشاندن جسم مختل كننده با اين پوشش، آن را به عنوان يك مانع حذف كرده‌ايد.
اين تيم در حال ساخت نسخه پيشرفته‌تر اين پوشش دوبعدي است تا بتواند انعكاس و سايه‌افكني كمتري در پي داشته باشد. همچنين آنها درصدد ساخت نمونه سه بعدي آن هستند.
نتايج اين کار در Sciencexpress منتشر شده است.

دانشمندان با بهره گیری از تلسکوپ فضایی هابل به شواهدی دال بر وجود انرژی تاریک در 9 میلیارد سال پیش دست یافتند.این انرژی اسرار آمیز پس از پیدایش، همواره باعث افزایش سرعت گسترش کیهان بوده است.  

داده های تلسکوپ هابل اختر فیزیک دانان را قادر ساخت تا شناخت بهتری نسبت به ماهیت انرژی تاریک پیدا کنند.بر این اساس شمار زیادی از نظریاتی که پیرامون  تغییر نیروی انرژی تاریک در گذر زمان، به بحث می پردازند، بایستی مورد بازنگری قرار گیرند.

علاوه بر این محققان دریافتند که بین ابر نو اختر هایی که تا کنون برای اندازی گیری میزان گسترش کیهان بررسی می شدند نسبت به آن دسته از ستارگانی که میلیارد ها سال پیش منفجر شده و اخیرا توسط تلسکوپ فضایی هابل کشف شده اند ، شباهت های فراوانی وجود دارد.این امر خود گویای این حقیقت است که ابر نو اختر ها نمونه بسیار خوبی برای تحقیق و به واسطه آن بررسی گسترش کیهان از آغاز تا کنون می باشند.

آدام ریز از موسسه علمی تلسکوپ فضایی و دانشگاه هاپکینز از نخستین کسانی بوده است که به تحقیق و بررسی وجود انرژی تاریک در سال 1998 میلادی پرداخته و در حال حاضر مسئولیت هدایت مطالعات تلسکوپ هابل را بر عهده دارد.ریز در این باره می گوید: اگرچه که انرژی تاریک نزدیک به 70% از انرژی کیهان را به خود اختصاص داده است، اما دانش ما پیرامون این نیروی اسرار آمیز بسیار اندک است.در این بین یافتن کوچک ترین نشانه هم از اهمیت ویژه ای برخوردار است.بر طبق یافته های ما انرژی تاریک در آغاز پیدایش دارای نیروی اندکی بوده است اما از 9 میلیارد سال پیش ماهیت حقیقی خود را نشان داده است.

برای بررسی انرژی تاریک و ماهیت آن در گذشته کیهان ، تلسکوپ فضایی هابل می بایست به جستجو  و بررسی ابر نو اختر ها به عنوان نشانه ای از گسترش کیهان می پرداخت، به عبارت دیگر با این کار به  گذشته سفر می کرد.

بر مقایسه تصور کنید تعدادی کرم شب تاب در یک شب تابستانی با درخششی یکسان در حیات منزل شما به پرواز مشغولند.با بررسی میزان درخشندگی آنها با توجه به فاصله شان نسبت به شما، به آسانی  قادر خواهید بود تا به نحوه پراکندگی آنها پی ببرید.

از آنجا که ابر نو اختر ها به واسطه فاصله زیاد شان بسیار کم سو هستند، بر خلاف تلسکوپ های غول پیکر زمینی ، فقط تلسکوپ فضایی هابل توانایی بررسی آنها را دارا می باشد.

نمایی از تحول و گسترش کیهان از آغاز تا کنون