دانشمندان دانشگاه پلي تکنيک هنگ کنگ، پارچه جديدي اختراع کرده‌اند که مي‌تواند خودبخود تميز شده و ذرات گرد و غبار را تجزيه کند.
محققان نساجي دانشگاه پلي تکنيک توانستند با حمايت و پشتيباني مالي بنياد اعتباري اختراعات و فناوري (ITF) و با استفاده از فناوري‌نانو، پارچه مخصوصي بسازند که مي‌تواند خود به خود تميز شود. پوشاک خودتميزشونده مي‌توانند از طريق فرآيند ترکيب سطحي Nano TM و Lotus و فناوري فوتوکاتاليستي داراي عملکرد خود تميزکني شوند.
به منظور توسعه و پيشرفت اين پارچه ويژه پروفسور John Xin و گروه تحقيقاتي وي در مرکز فناوري نانو براي منسوجات و پوشاک هوشمند، الياف نانوساختاري Lotus را با روکش‌هاي اکسيد تيتانيوم براي کارآيي بيشتر ترکيب کردند.
مخلوط اين الياف و نانوروکش‌هاي اکسيد تيتانيوم موجود در اين پارچه‌ها مي‌تواند لکه‌ها، کثيفي، بو، باکتري و گازهاي مضر را تجزيه و متلاشي کند.
اين نوع پوشاک مي‌تواند به طور چشمگيري منجر به کاهش فرآيند شستشو شده و در نتيجه در محافظت محيط زيست نقش مهمي ايفا کند. علاوه بر اين، پارچه‌هاي مذکور داراي خاصيت محافظت کنندگي در برابر UV هستند. اين فرآيند بدون اينکه نرمي و قابليت تنفس پارچه را کاهش دهد، باعث دوام بسيار عالي پارچه در برابر شستشو و کارکرد معمولي آن مي‌شود.

به اعتقاد متخصصان حسگرهايي که توانايي تشخيص نشت گاز هيدروژن کاملاً بي‌بو و نامرئي و انتقال هشدار مربوط به اين نشت را به صورت بي‌سيم داشته باشند، مي‌توانند به حفظ ايمني خودروهاي آينده و مراکز سوخت‌گيري آنها کمک نمايند.
محققان مي‌افزايند انرژي مورد نياز اين حسگرها با جذب انرژي ارتعاشات کوچک تامين مي‌شود، يعني اين حسگرها مي‌توانند به صورت مداوم و بدون نياز به باتري و نگهداري، روي خودروها، يخچال‌ها، پمپ‌ها، موتورها، يا هر وسيله مرتعش ديگري کار کنند.
واکنش شيميايي انجام شده در خودروهايي که از هيدروژن استفاده مي‌کنند، بسيار ساده است. فقط کافي است هيدروژن و اکسيژن را با هم ترکيب نموده و انرژي و آب به دست آوريم. در اين حالت هيچ گونه مواد سمي يا گازهاي گلخانه‌اي که از سوزاندن بنزين حاصل مي‌شود، به وجود نمي‌آيد. پاک بودن سوخت هيدروژني يکي از دلايل اصلي حمايت دولت‌ها و صنايع از خودورهاي هيدروژني تا حد چند ميليارد دلار مي‌باشد.
مشکل اين است که هيدروژن بي‌بو، نامرئي، و منفجره است. محققان دانشگاه فلوريدا در Gainesville، حسگرهايي توسعه داده‌اند که با کار کردن به تعداد زياد در کنار هم، مي‌توانند بر اين مشکل غلبه نمايند.
اين حسگرها اندازه 10 سانتي‌متري دارند و از ميله‌‌هاي اکسيد روي پوشيده شده با کاتاليزور پلاتين ساخته شده‌اند. جريان بسيار کوچکي از اين ميله‌ها عبور داده مي‌شود و در صورت وجود هيدروژن در اطراف اين ميله‌ها، رسانايي آنها افزايش پيدا کرده، در نتيجه وجود هيدروژن تشخيص داده مي‌شود. اين محققان همچنين انتقال دهنده‌هايي ساخته‌اند که به صورت بي‌سيم مي‌توانند علائم ناشي از وجود هيدروژن را به صورت سيگنال‌هايي منتقل نمايند. براي تامين انرژي اين حسگرها، هم از پيل‌هاي خورشيدي معمولي استفاده شده است و هم از جاذب‌هاي انرژي پيزوالکتريکي که مي‌توانند ارتعاشات محيطي را جذب نموده و به الکتريسيته تبديل نمايند، بهره برده شده است.
Jenshan Lin يکي ديگر از اين محققان، مي‌گويد: "براي تشخيص نشت، نياز به تعداد زيادي از اين حسگرها مي‌باشد و اين حسگر مي‌توانند به صورت کاملاً مستقل عمل کرده و نيازي به تعويض سريع باطري آنها نمي‌باشد ".
تست‌هاي آزمايشگاهي نشان مي‌دهد اين حسگرها مي‌توانند هيدروژن را تا غلظت 10PPM تشخيص داده (کمتر از حد انفجاري هيدروژن) و سيگنال مربوطه نيز تا حدود 20 متر قابل تشخيص مي‌باشد. هدف بعدي محققان، کوچک کردن بيشتر اين حسگر مي‌باشد.
George Chu مدير اين پروژه در شرکت Multiplex واقع در South Plainsfield مي‌گويد: "اين يک فناوري بسيار جالب است. شما نياز نداريد تا انرژي اين سيستم را تامين نماييد. تمام اين سيستم بر روي يک تراشه سيليکوني جاي مي‌گيرد و مي‌توان آن را در هر مکاني که مورد نياز باشد قرار داد".
توسعه اين سيستم توسط محققان در دو سال اخير بخشي از پروژه ملي هوا-فضا مي‌باشد که هدف آن افزايش ايمني سيستم‌هاي مبتني بر هيدروژن، از جمله سفينه‌هاي فضايي حاوي هيدروژن مايع مي‌باشد.
Pearton مي‌گويد: آنها يافته‌هاي خود را در کنفرانس انجمن مهندسي مکانيک آمريکا که در ماه نوامبر در شيکاگو برگزار خواهد شد، ارائه خواهند نمود. در اين کنفرانس راجع به سيستم تامين انرژي اين حسگرها جزئيات بيشتري ارائه خواهد گرديد.
Gary Hunter مهندس الکترونيک مرکز تحقيقاتي Glenn ناسا مي‌گويد: " مطمئناً اين حسگرها به زودي وارد بازار نخواهند شد، اما اين کار نشان مي‌دهد، چگونه از ترکيب فناوري نانو با الکترونيک ديجيتال مي‌توان سيستم‌هاي هوشمند ساخت.

يكي از اهداف دائمي فناوري‌ نانو خلق ساده و ارزان مواد نانومقياس با كارايي بالا است. يكي از برنامه‌هاي راهبردي فناوري‌نانو تقليد از توانايي‌هاي طبيعت در ايجاد سيستم‌هاي خودآرا با دقت نانومقياس است. محققان دانشگاه Santa Barbara در كاليفرنياي آمريكا (UCSB) با جمع‌آوري سرنخ‌هايي از اسفنج‌هاي دريايي، موفق به توسعه روشي براي سنتز مواد نيمه‌هادي با ساختارهاي مفيد و خواص الكترونيكي جديد شده‌اند.

دانشمندان با استفاده از يک نانونوك با منبع گرمايي نانومقياس توانسته‌اند يك سطح موضعي را بدون تماس با آن گرم كنند، كه اين كشف راهي به سوي ساخت ابزارهاي گرمايي ذخيره داده و نانودماسنج‌ها خواهد بود.
همه ساله نياز بشر به ذخيره اطلاعات بيشتر و بيشتر مي‌شود. درك چگونگي انتقال گرما در مقياس نانو لازمه توليد اين فناوري تأثيرگذار در ذخيره اطلاعات است. دانشمندان سراسر جهان بسيار سعي دارند تا فناوري‌هاي جايگزيني براي سيستم‌هاي ذخيره اطلاعات كنوني بيابند تا پاسخگوي نياز روافزون جوامع امروزي به ذخيره اطلاعات باشند، و فناوري گرمايي ذخيره اطلاعات از گزينه‌هايي است كه به آن رسيده‌اند

در اين روش، با استفاده از يك ليزر ديسك مورد نظر براي ذخيره داده را گرم كرده و به اين ترتيب فرايند ثبت مغناطيسي پايدار مي‌شود به طوري كه نوشتن داده‌ها روي آن آسانتر شده و پس از خنك شدن آن مي‌توان داده‌ها را مجدداً بازيابي نمود. با استفاده از اين روش، مشكل بحراني حد ابرپارامغناطيسي كه دستگاه‌هاي ضبط مغناطيسي با آن مواجه‌اند، برطرف مي‌شود.
در روش‌هاي كنوني دانشمندان بيت‌هاي اطلاعاتي را كه در دماي اتاق كار مي‌كنند، تا اندازه معيني كوچك مي‌كنند، اما اين بيت‌ها با اين كار از لحاظ مغناطيسي ناپايدار شده و از محل خود خارج مي‌شوند و در نتيجه اطلاعات روي آنها پاك خواهد شد.
بررسي‌هايي كه اخيراً دانشمندان فرانسوي درباره انتقال گرما بين نوك و سطح انجام دادند به پيشرفت مهمي در زمينه ذخيره گرمايي داده و ديگر كاربردها منجر شده است. آنها گرمايي كه عمدتاً از طريق هوا و به شيوه رسانش بين نوك سيليكوني و يك سطح انتقال مي‌يابد را محاسبه كردند.
Pierre-Olivier Chapuis از محققان اين گروه گفت: انتقال گرما در سطح ماكروسكوپي به خوبي شناخته شده است ( وقتي برخورد مولكول‌ها در حالت تعادل موضعي ترموديناميكي باشد با تابع پخش فوريه بيان مي شود) و همچنين انتقال گرما را مي‌توان در يك نظام بالستيك خالص (وقتي كه هيچ برخوردي بين مولكول‌ها وجود ندارد) محاسبه نمود. اما محاسبه انتقال گرما در نظام مياني، وقتي كه مولكول‌ها باهم برخورد دارند همچنان يك چالش به شمار مي‌آيددانشمندان در آزمايش خود از يك نوك داراي منبع گرمايي به ابعاد nm 20 استفاده كردند، كه در فاصله بين صفر تا 50 نانومتري بالاي سطح قرار مي‌گيرد.
مولكول‌هاي هواي بين نوك و سطح در تماس با اين نوك داغ، گرم شده و روي سطح ديسك قرار مي‌گيرند و گاهي هم قبل از آن با ديگر مولكول‌ها برخورد مي‌كنند. اين محققان براي اولين بار با استفاده از قانون بولتزمان درباره حركت گازها توانستند، توزيع گرمايي در اين مقياس و نيز سطوح شارگرمايي را تعيين كنند. آنها نشان دادند كه انتقال و انتشار گرما از نوك به سطح در مدت چند ده پيكوثانيه و بدون آن كه تماس بين نوك و سطح برقرار شود، انجام مي‌گيرد. آنها همچنين دريافتند در فاصله كمتر از nm10، اين نوك داغ مي‌تواند ضمن حفظ شكل، ناحيه‌اي به پهناي nm 35 را گرم كند و در بيشتر از اين فاصله، شكل از بين رفته و لكه گرمايي به طور قابل توجهي افزايش مي‌يابد.
با اين روش كه پيش‌بيني مي‌شود تا سال 2010 به بازار راه يابد، مي‌توان چگالي اطلاعاتي معادل تريليون‌ها بيت (ترابايت) را دريك اينچ مربع جا داده و چگالي جريان را هم كمتر نمود. از اين روش همچنين مي‌توان در ميكروسكوپ‌هاي گرمايي پيمايشي كه مانند يك نانودماسنج گرما و رسانش گرمايي در مقياس نانو را حس مي‌كنند نيز استفاده نمود. در اين روش اطلاع از سطح شار گرمايي براي تشخيص اين كه آيا به دماي بحراني (مانند نقطه ذوب) رسيده‌ايم يا نه بسيار مهم است.
به گفته اين محققان در اين روش با كاهش گرماي منبع، مي‌توان به بررسي دقيق‌تر نمونه نسبت به آنچه هم‌اكنون انجام مي‌شود پرداخت.
اين محققان نتايج کار خود را در مجله Nanotechnology به چاپ رسانده‌اند